ماه من !دل به غم دادن و از یاس سخنها گفتن کار آنهایی نیست که خدا را دارند ... ما من غم و اندوه . اگر هم روزی .مثل باران بارید یا دل شیشه ای ات . از لب پنجره عشق . زمین خوردو شکست . با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن و بگو با دل خود . که خدا هست . خدا هست . او همانی است که در تارترین لحظه شب . راه نورانی امید نشانم می داد ... او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد . همه زندگیم غرق شادی باشد .... ماه من غصه چرا ؟
|+| نوشته شده توسط
حمید کاظمی فرد در شنبه سیزدهم بهمن 1386
|
